چنين چيزى وجود ندارد . بدبينى نسبت به جهان رنج‌آور است . بسيار دردناك است كه آدمى جهان را فاقد احساس و ادراك و هدف بداند . انسانى كه خود را بچّهء كوچكى از جهان مىداند و براى خودش هدف قائل است ، وقتى چنين بينديشد كه جهانى كه مرا و فكر مرا بوجود آورده است و هدف داشتن را به من ياد داده است خودش هدف ندارد ، سخت نگران مىشود . كسى كه فكر مىكند در جهان عدالت نيست ، در طبيعت تبعيض و ظلم وجود دارد ؛ اگر همهء نعمتهاى دنيا را به او بدهند بدبين و ناخشنود خواهد ماند . كوششهاى چنين كسى از براى سعادت خود و نيكبختى نوع بشر ، با هيچ‌گونه دلگرمى و اميدى همراه نيست . وقتى پايهء هستى بر ستمگرى باشد ، ديگر از عدالت خواهى دم زدن بىمعنى است . وقتى اصل جهان بىهدف است ، هدف داشتن ما همچون نقش بر آب ، چيزى احمقانه است . اينكه صاحبان ايمان داراى بهترين آرامش و آسايش روانى مىباشند ازآن‌جهت است كه جهان را ابله نمىدانند . جهان را صاحب هدف و حكيم مىدانند . جهان را عادل ، خردمند و دانا مىدانند . دين داران و يكتاپرستان در مورد بديها و شرور ، اعتقاد دارند كه هيچ چيزش حساب نكرده نيست . بدىها ، يا كيفرى هستند عادلانه يا ابتلائى هستند هدفدار و پاداش‌آور . امّا اشخاص بىايمان چه مىكنند ؟ آنان به چه چيز دل خوش مىدارند ؟ آنان به خودكشى متوسّل مىشوند و به گفتهء يكى از آنان مرگ را با شهامت در آغوش مىكشند . سازمان بهداشت جهانى آمارى منتشر كرده و اعلام كرده كه آمار خودكشى مخصوصاً در ميان روشنفكران بالا مىرود . بر حسب گزارش اين